| Welkom op Zweinstein Aftermath! Momenteel ben je niet ingelogd en kun je niet alle functies van het forum gebruiken. Wanneer je dit wel wilt doen, raden wij je aan om lid te worden van de RPG. Ben je al een lid? Log dan in om gebruik te maken van alle functies. Veel plezier! |
- Pages:
- 1
- 2
| Into The Quiet Night | |
|---|---|
| Tweet Topic Started: Feb 9 2008, 02:56 PM (497 Views) | |
| Lavina Alucard | Mar 25 2008, 09:25 PM Post #16 |
![]()
|
Lavina zat gebiologeerd naar de deuren te staren toen Mattia plots iets zij. "Gelijk heb je, het is een misbaksel van een man. Maar ik dacht dat professor Wenlock nu afdelingshoofd van Zwadderich was?". Lavina keek op, “Wenlock wie was dat ook al weer”, vroeg Lavina verbaast. Ze was niet goed in namen onthouden en zeker niet van mensen die ze niet mocht. Ze keek even over het terrein en probeerde zich te herinneren. "Ook de leukste niet." Hoorde ze Mattia zeggen. “Zeker ook een zwad”, zei Lavina die grijnsde, “ow ik weet al weer wie het was. Zij geeft toch voorspellend rekenen of ben ik nou gek”, zei Lavina die grijnsde naar Mattia en zag dat hij zijn badjas wat meer om zich heen sloeg. “Leuke ruitjes”, dacht Lavina die naar zijn pyjama. Ze glimlachte ondeugend maar stopte er bijna meteen mee. Er ging een pijn scheut door haar gewonde arm en besefte dat hij nog uit de kom was. "Nog favorieten in het lerarenteam?" Lavina keek op en zag dat Mattia glimlachte. Ze dacht na eigenlijk had ze niet echt een favoriet vak, ze zat nog maar net op school hoe kon ze dan nu al zeggen wat haar favoriete leraar of lerares was. Ze keek over het terrein en dacht na over alles wat tot nu toe op school was gebeurd. "Ikzelf vind professor Zodiac nog wel aardig. Ze doet tenminste een beetje normaal. Ik zie haar de laatste tijd wel steeds minder...", zei Mattia die in gedachte verzonken leek. Lavina grijnsde bij het gezicht van Mattia die naar de sterren keek. “Ik vind ieder vak wel leuk, zolang ik maar actief blijf anders ga ik rond spoken nachts. Ik slaapwandel nog wel eens”, zei Lavina die een beetje bloosde. Ze keek even uit haar ooghoeken naar Mattia en sprong toen de boom uit. “Ben zo terug”, riep Lavina zowel naar Mattia als naar Hannah. Ze holde over het terrein en sprintte door de verlaten gangen. Gelukkig voor haar bleef ze onopgemerkt en sprintte door de leerlingen kamer de trap op naar de meisjes slaapzaal. “Wat een pest zooi”, mompelde Lavina zacht en stapte zachtjes de kamer binnen sloop naar haar bed en haalde er een jas en een mantel vandaan. Ze sloop zacht weg maar bleef net bij een bed staan waar Jessica in sliep. Het was een prachtig gezicht en zeker voor Lavina die een smerig plannetje aan het bedenken was. De kans was gewoon zo mooi en zeker omdat er niemand anders in de slaapzaal was. Ze dwong zichzelf om door te lopen en sprintte even later over het terrein. Ze kwam weer bij de open plek aan en deed zelf de jas aan die ze had gehaald. Ze klom met de mantel in de boom, dat niet echt handig ging maar toch lukte na de tweede poging. “Hier, dan heb je het in ieder geval minder koud”, zei Lavina een beetje na hijgend van het stuk rennen en weer in de boom klimmen. Zij had het nu alles behalve koud maar ze had te minsten weer wat gedaan. +2 voor een leuke post |
![]() |
|
| Mattia Padrone | Mar 26 2008, 10:48 AM Post #17 |
![]()
|
Terwijl Mattia daar in de boom zat te rillen vertelde Lavina hoe ze 's nachts af en toe slaapwandelde wanneer ze zich overdag niet genoeg bezig gehouden had. Mattia vond het eigenlijk best logisch klinken, niet hard gewerkt, je slaapt lichter en dus ben je sneller vatbaar om te gaan slaapwandelen. Klinkt redelijk. Met een verbazende leningheid sprong Lavina van de tak af. Mattia had zo half om half verwacht dat ze een sprint ging maken naar de ziekenzaal omdat ze onder ogen had gezien dat de pijn niet meer te verdragen was. “Ben zo terug," riep Lavina nog, waarna ze de duistere nacht insprintte. Mattia wist niet wat ze ging doen, maar als ze terugkwam kon hij maar beter op zijn plek blijven zitten. Hannah was verbazend stilletjes. Mattia had al wat geruchten gehoord over haar en een zekere Zwadderaar. Aangezien ze het net over het afdelingshoofd van Zwadderich hadden gehad kon Mattia zich voorstellen dat ze in een dagdroom was verzonken, hoewel het overduidelijk nacht was. Het feit dat hij begreep wat Hannah bezighield verbaasde hem zeer. De laatste keer dat hij zich voor had moeten stellen wat een meisje dacht of voelde was hij compleet spoorloos geweest, maar nu had hij een aardig beeld gevormd. Hij was dus erg tevreden over zichzelf, dat hij naar buiten was gegaan om met meiden te praten. Misschien dat hij het binnenkort aan zou durven een goed gesprek met Sheela te voeren. Valentijn kwam steeds dichterbij en Mattia voelde aan zijn mannelijkheid (immers, vrouwen voelen het aan hun water, waar zou hij het dan aan moeten voelen?) dat het hoog tijd was voor hem om de laatste voorbereidingen uit te gaan voeren. Hij wist dat de school zelf geen Valentijnsfeest wilde gaan geven, dus hij had een tijdje geleden besloten dat hij het zou doen. Het bier had hij al, dat had hij laatst vanaf het meer helemaal naar een opslagruimte onderin de zuidertoren verplaatst. Hij kende ook al wat danspasjes en zijn lijstje met wat meiden leuk vonden begon ook al aardige vormen aan te nemen. Het was inmiddels tien minuten later en Lavina klom met veel gestuntel en waarschijnlijk ook met verborgen pijn de boom weer in, waarna ze Mattia een mantel aanreikte. “Hier, dan heb je het in ieder geval minder koud” Mattia glimlachte dankbaar en sloeg de mantel gelijk om. "Misschien moeten we over een minuutje of tien weer eens terug naar binnen gaan. Het wordt echt heel laat en hoewel het morgen zondag is heb ik niet echt veel zin om de hele nacht op te blijven..." Mattia keek weer over het terrein naar de sterrenhemel, terwijl hij zich afvroeg hoe mooi een slapende Sheela eruitzag. Hij hield zich stil en sprak niet meer totdat de stilte werd verbroken door een ander. +2 voor een mooie post |
![]() |
|
| Lavina Alucard | Apr 6 2008, 07:22 PM Post #18 |
![]()
|
Lavina hijgde nog lichtjes na van het rennen naar de leerlingenkamer en terug, maar had nog steeds geen zin om terug te gaan. Het was weekeind, heerlijk om te kunnen niksen maar toch was er een schaduwkant aan het niks doen. Je word lui en langzaam maar zeker gaat het steeds moeilijker om jezelf tot iets te zetten, het was ook hetzelfde met huiswerk. Lavina had nooit zin in huiswerk omdat ze het nog nooit had moeten maken, waarom zou ze. Ze zat niet eens op een school, de enige school die ze kende was deze school die nu hoog boven haar uittoornde. Ze glimlachte zwakjes en keek naar de jongen naast haar, “Hey Mattia, heb jij op een basisschool gezeten”, vroeg Lavina zonder er echt over na te denken wat ze vroeg. Ze was toch stiekem benieuwd hoe het was en wat er allemaal gedaan werd. Ze had dan wel scholen bespioneerd maar nooit echt in de buurt geweest, meestal keek ze naar de kinderen die vrolijk rondrende met hun vrienden en speelde met ballen en skelters, hoe ze op de klimrekken speelde als een stelletje losgeslagen apen. Gillend en krijsend. Lavina wreef onbewust over haar gewonde schouder heen maar voelde niks. Ze zat te ver in haar gedachte over vroeger over de tijden die ze zich eigenlijk niet wilde herinneren. "Misschien moeten we over een minuutje of tien weer eens terug naar binnen gaan. Het wordt echt heel laat en hoewel het morgen zondag is heb ik niet echt veel zin om de hele nacht op te blijven..." Lavina schrok zo dat ze weer bijna viel maar kon zich nog net vast grijpen aan Mattia en de tak, nu voelde ze pijn maar al te goed. Tranen van de pijn schoten in haar ogen, Lavina ging weer goed zitten en boog een klein beetje voorover van de pijn. Zacht vloekend kwam ze weer een beetje omhoog en keek Mattia niet aan. Ze wilde niks laten merken, waarom zou hij zich zorgen maken over haar. Hij kende haar nauwelijks , hij was ook nog van een andere afdeling. Lavina veegde haar tranen weg, “Sorry er zit een stukje schors in”, zei Lavina die naar haar oog wees. “Ik blijf denk ik nog even. Ik ben het gewent om tot laat in de nachtelijke uurtjes rond te zwerven. Dat deed ik meestal met Marius en dat was altijd geinig”, zei Lavina de flauwtjes glimlachte. "Hij is mijn voogd", vervolgde Lavina snel voor Mattia vragen kon gaan stellen wie Marius was. “Als jij naar bed wil gaan is het niet erg, ik hou je niet tegen. Ik sleur je hooguit mee uit de boom”, zei Lavina die nu zwakjes grijnsde. Ze had het over haar recentelijk actie toen ze Mattia had gegrepen om niet alweer uit de boom te vallen en om haar andere arm zo minmogelijk te belasten. +2 voor een mooie post! |
![]() |
|
| 1 user reading this topic (1 Guest and 0 Anonymous) | |
| « Previous Topic · 2010-2011 · Next Topic » |
- Pages:
- 1
- 2







1:33 AM Jul 11
Zweinstein Aftermath Partners